چه جوریه که زنده موندیمو شهیدیم...؟

به قدری اوضاع جامعه بده که هیچ انگیزه ای نه واسه نوشتن دارم نه زندگی...هیچ کسم انگار قرار نیس کمکمون کنه...حتی خودمونم دیگه نمیدونیم باید چیکار کنیم...

واقعا بعدا که به این روزا فک کردن چی میگن راجبمون؟ چجوری قضاوتمون میکنن؟

اینکه دارین انقد روز به روز مردم رو بدبخت تر میکنین چه حسی داره براتون؟ وجدانتون راحته؟ حالتون خوبه؟ کِی انقد بی شرف شدین؟

+ ما که توو زمزمه هامون هی به داد هم رسیدیم...

یکی یادمون بیاره کِی به داد هم رسیدیم...؟

گاه نوشت های من...