گُلابَتونُم...گُلابَتونُم...خدانگهدار...

به نظرم یه قسمتِ مهم از فرهنگ اینه که ما آدما بتونیم به این فک کنیم که علاوه بر حرف خودمون حرف بقیه م میتونه درست باشه...علاوه بر سبک زندگی خودمون سبک زندگی بقیه م قابل احترامه...متوجه باشیم هرچیزی نسبیه و کسی خوب یا بدِ مطلق نیست...

ولی من حس میکنم توی یکی از تاریک ترین نقطههای تاریخیم...یه جورایی یه دوره گذار واسه رسیدن به آرامش دائمی...بلاخره یه روزی ما آدما باید بفهمیم خوشحالیِ ما کاملا وابسته س به حالِ هم...همون فرهنگی که خیلی فاصله داریم باهاش ولی بلاخره میاد اون روز...

هممون آدمیم...زشتی داریم...قشنگی داریم...هرکسی واسه خودش و یه سری از اطرافیانش ارزشمنده...بیایم کمک کنیم بهم نه که سعی کنیم بدتر کنیم حال همو...بیایم بریم به سمتی که کل آدمای دنیا برامون ارزشمند بشن...نه؟

+ من از بلاگفا و از نوشتههام آرامش میگیرم...چندساله...اینجا صرفا یه صفحه ی شخصیه و واقعا اجباری نیست واسه خوندنش برای کسی...کامنتایی که از حال خوبِ اینجا برام کم کنه تایید نمیشن دیگه :)

++ سعید بجنگ و خسته نشو چون تو میتونی :)

+++ مگه حوّا بودی...که من آدم باشم...؟

گاه نوشت های من...