توو بدترین شرایطم حالمو بهتر میکنی...

کلا دوتا راه داریم واسه ادامه زندگی توو اجتماع...یکی اینکه کم کم با دیدنِ آدمای دورو برمون ما عم مث اونا شیم و مث اونا رفتار کنیم...و بعدِ یه مدت ببینیم شدیم مث اکثر آدمای اطرافمون و هر کاری میکنیم یادمون نمیاد کی بودیم قبلا...

یکی عم اینکه توو این همه هیاهو و پیچیدگی و گاهی کثیفی و البته گاهی قشنگی سعی کنیم حفظ کنیم خودمونو...ک اگ برگشتیم ب عقب نگا کردیم ببینیم ک آره من همون آدمم با یه سری تغییرای احتمالا مثبت...ک اگ برگشتیم عقب ببینیم اونجاهایی ک یه اتفاقایی افتاده ک نباید میفتاده من همیشه کارو درستو انتخاب کردم...

ک یه وخ نشه یه عذاب وجدانی بیاد سراغمون و تا تهِ تهِ زندگی باهامون بیاد...ک یه وخ نشه ک نتونیم بفهمیم بعضی رفتارای ساده ولی مهمِ قبلمونو...

دوس داشتنی ترین آدمای زندگی عم وختی تا تهش باهات میمونن ک همیشه خودت باشی ن اونجوری ک اونا میخوان :))

+ این ترم همش دانشگاهم...ینی تا بیام شرو کنم ب درس خوندن ساعت 10 عه دگ...ب هیچیم نرسیدم تا این جا...امید ک بهبود یابد این وضعیت :/

++ فاطمه تبریکِ گنده ی منو پذیرا باش دوباره...ایشالا برسی ب قشنگ ترینای زندگیت خانوم دکتر :))

+++ باید تحمل کرد این دیوونگی رو...

چون هیچ چیزِ این جنون دست خودم نیس...

گاه نوشت های من...