یکی مث تو کمه واسه ی منی که زندگی نداره

به‌نظرم اینکه ادم بتونه حرف بزنه بدون فکر کردن به درست و غلطش و واکنش طرف مقابل یه‌حُسن بزرگه که کنار ادمای کمی میشه داشت این حُسن‌و...

نمیگم یه‌جوری حرف بزنیم که دل بشکونیم یا خیلی رک باشیم، ولی اینکه هربار یه‌واکنش جدید و غیرمنتظره ببینی یا مثلا تا حرف میزنی طرف بگه باز تو شرو کردی، یا هی بخوای واسه هرحرفت توضیح بدی ادمو پشیمون می‌کنه از حرف زدن واسه خیلیا...

و این پشیمونی پشتش دلسرد شدنه، کم‌رنگ کردن اون ادما توو زندگیته، و البته دونستنِ بیشترِ قدرِ ادمای دسته‌اوله :)

اونایی که شنونده‌ی خوبی‌ان لزوما موافقای خوبی نیستن، فقط یاد گرفتن اجازه بدن هرجوری هستی باشی و حرف بزنی بدون‌اینکه اون‌لحظه توو ذوق‌طرفشون بزنن و قضاوتش کنن.

دوس‌دارم از اون ادمای‌دسته‌اول باشم و باید براش تلاش کنم، پس این باشه اولویت درحال‌حاضرم توو رابطه با ادما :)

+ گذشته‌ام از همه‌عالم...به‌دیدنِ تو رسیده‌ام...اگرچه درد کشیده‌ام در اسمانِ‌دلت از رهاییِ تو چشیده‌ام