باشه من بد ولی این حقم از زندگی نیس...

من این خودمو دوس دارم...این خودِ گاهی مزخرفمو...این خودی ک ب هیچ کاریش نمیرسه تازگیا...این خودی ک داره بی تفاوت میشه ب خیلی چیزا...ک نمیذاره بیشتر از چن دقیقه ذهنش سمتِ چیزای ناامید کننده بره...

خودِ عزیزم ، نسبتا عاشقتم :))

میدونین؟؟هرچی کمتر بری سمت جامعه تفکرت همون تفکرِ بکرِ خودت میمونه...کمتر پی می بری ب یه چیزایی ک کثیفیِ مطلقن...و بیشتر میتونی دوس داشته باشی دنیارو...

ولی خب هر چیزی یه تاوانی داره...شاید من نتونم اونجوری باشم ک همیشه بودم ولی حتی یه لبخند یا یه حسِ خوب میارزه ب همه چی...ن؟؟

فقط یه چیزی...کاش یاد میگرفتیم یه دنیای معمولی خیلی بهتره از دنیاییه ک واسه یه عده خیلی خوبه واسه یه عده خیلی بد...

+ آدم این گیتارِ بعد تو رو ک میشنوه میتونه عاشقِ گیتار نشه؟؟من ک نمیتونم :))

++ ب شدت منتظرم واسه دیدنِ فروشنده :))

+++ منو عادت بده ب خودت...

ک ب ترکِ خودم برسم...

گاه نوشت های من...